Waarom vinden we om hulp vragen zo lastig?

Deze week had ik een gesprek met een moeder. Ze had mij op aanraden van een vriendin benaderd. Ze loopt vast in de opvoeding van haar kindje gaf ze aan.

In het eerste gesprek werd duidelijk dat het niet perse de opvoeding is, maar dat het veel meer zit in het ontbreken van rust en eigen ruimte voor haar. Hierdoor is haar lontje korter en dat heeft een negatief effect op de wisselwerking tussen haar en haar kind.

Ze gaf daarbij ook aan dat ze niet snel anderen vraagt om bij te springen, want ze wil anderen niet belasten en ze vindt dat ze het zelf moet kunnen.

We gaan samen aan de slag met 2 punten:
Inzicht in wat zij zelf nodig heeft en hoe ze beter voor zichzelf kan zorgen.
Van daaruit inzoomen op de opvoeding, waar ze tegen aanloopt en wat daarin nodig is.

In dit gesprek werd het weer duidelijk voor mij dat opvoeden over veel meer gaat dan alleen mooie opvoedmethodes. Het gaat over jezelf als ouder en persoon.

Moeders leggen de lat vaak zo hoog voor zichzelf en zien hulp vragen als ingewikkelds en iets wat je niet snel doet. En dat is zo jammer, want het kan juist zo fijn zijn om wel hulp te vragen en te ontvangen.

Deze moeder heeft de stap gezet en samen gaan we de komende periode hieraan werken. Ik weet zeker dat ze hier goede stappen in kan zetten.