Mijn kind van 8 jaar doet alleen boodschappen.
Ok dat is misschien wat overdreven, maar voor mij voelde dit gisteren zeker zo! Ik voelde me zowel een moeder die heel goed kan loslaten als een curling moeder.
Wat begon als een grappige opmerking: ja als je hagelslag wil dan moet je dat even bij de appie halen, werd vervolgens serieus opgepakt door mijn 8 jarige en kreeg ik het antwoord, ok dat is goed!
Een mix van trots en blinde paniek voelde ik. Aan de ene kant vond ik het heel stoer dat hij dit aandurfde en aan de andere kant wist ik niet of ik het wel aandurfde.
Maar daar ging hij, met contant geld op naar de winkel! En ja hij kwam ook weer terug, met hagelslag, o en nog wat chocola! Hij was trots en hij vond het een beetje spannend zei hij. Op de vraag of hij het nog een keer zou doen zei hij: 100% zeker!
En ik kan nu heel stoer zeggen dat ik in de tijd dat hij weg was heel relaxt thuis zat, maar dat was dus niet. De blinde paniek nam mijn trots over en ik wilde als curling moeder ernaar toe om hem te helpen.
Als ouder wil je dat je kinderen opgroeien tot zelfstandige volwassenen met een portie zelfvertrouwen. Wat er alleen niet wordt bij verteld is dat je als ouder zelf dan ook met vertrouwen je kind beetje bij beetje moet loslaten.
En hoe je dat doet wordt er ook al niet bij verteld.
Ik kan hier maar 1 ding over zeggen, hoe je dit doet is voor elk kind en voor elke ouder anders. Elk kind ontwikkelt op zijn eigen tempo en ook elke ouder ontwikkelt op eigen tempo.
Wat ik wel kan zeggen is dat wanneer je kind zelf aangeeft dat hij het aandurft, dat je dan als ouder bijna niet anders kan dan hierin meebewegen en hem het vertrouwen geven.
Behalve als de opdracht een bom ontmantelen is of zoiets, ja dan zou ik hem nog even thuis houden.
